Lütfen bekleyin..

İsmail Şahin

Akif'i hatırlama zamanı...

30 Aralık 2013, 01:27

Bu kavga, hengâme, suçlamalar, hakaretler, ortalığa saçılan kirli çamaşırlar arasında İstiklal Marşı şairi Mehmet Akif’i hatırlamak ve hatırlatmak kavganın kaynaklarına en güzel mesaj olacaktır kanaatindeyim.

27 Aralık tarihi Akif’in 77. Ölüm yıldönümü idi. Akif’in şairliği üzerine yazmaya lüzum yok; her biri başlı başına bir eser olan şiirleri ile ve tabii ki İstiklâl Marşı ile şair milletinin seçkin zümresinden olduğu herkesin ittifak ettiği husustur.

“İstiklal marşındaki ‘Korkma!’ ifadesini Hz. Muhammed`in (SAV) hicret esnasında Sevr mağarasında Hz. Ebu Bekir’e söylediği ‘Korkma ey Ebu Bekir, Allah bizimledir’ hitabından aldım” sözleri Akif’in istiklal marşını yazarken ruhuna hâkim olan iklimi resmeder.

Bu yüksek “ruh” Akif’in her daim yanı başında olmuştur. Akif’in şiiri elbette önemli, fakat şu günlerde ahlakına eğilmek daha faydalı olacak gibidir.
Akif her şeyden önce bir ahlak adamıdır. Hep doğruyu söylemiştir, “sözün odun gibi olsun, hakikat olsun tek!” mısraı bugün her ne kadar malayani ağızlarda tüketilen bir meta haline dönüşmüşse de onun için öyle olmamıştır; yazdığı gibi yaşamıştır.

Çektiği korkunç fukaralığa rağmen, bugünkü anlamıyla, İstiklal Marşı’nın “telif” ücretini elinin tersiyle itecek kadar dünya malından geçmiş bir adamdır.

Sadece İstiklal Marşını yazdığı zaman değil, Mısır'da Prens Abbas Halim Paşa'nın misafiri olarak yaşadığı yıllarda da o gün için çok büyük bir para olan emekli ikramiyesini bile hükümete müracaat edip almayan bir adamdır.

Mithat Cemal Kuntay  “Mehmet Akif – Hayatı-Seciyesi-Sanatı” isimli eserinde Akif’i şöyle tanımlar: "Akif için dört şey çamur kadar pisti: Cimrilik, ikbal şımarıklığı, kibir, bir de maddî pislik.”

Ne kadar tanıdık geliyor değil mi? Bugün yaşadığımız tartışmaların temelinde bu dört esası hayatımızın merkezine yerleştirmememiz yatıyor. Bu esaslar önemli, hayatımızda sahip oldukları ağırlıklar insanlığımızın seviyesini belirliyor.

Akif yazdıklarından “almayan” bir adam olarak kayda geçmiştir.

Peki Akif, neden “kabiliyetlerini” paraya çevirmemiştir?  Tabii ki sahip olduğu yüksek ahlâk ve ömrü boyunca kalbinde taşıdığı Allah korkusundan.

Bizlerin pek tabi “hak” sayabileceği şeyleri bile talep ettirmeyen bir korkudur bu.

“Korku” derken, basit korkudan bahsetmiyorum; sevdiğimiz bir şeyi kaybetmekten neşet eden korkudan bahsediyorum.

Akif bu durumu,

“Ne irfandır veren ahlâka yükseklik, ne vicdandır;
Fazîlet hissi insanlarda Allah korkusundandır.”

dizeleri ile ifade ediyor.

O, Allah’ın kendisine bahşettiği ve tamamiyle kendi öz sermayesiyle ürettiği şiirlerinden bile maddi karşılık beklememiştir. Öldüğü zaman dünya malı namına hiç bir şeyi yoktu.

Çocuklarından Emin, bir çöp kamyonunun içinde vefat etmiştir; mezarının yeri belli değildir. Küçük oğlu Tahir, zorluklar içinde yaşamış ve sessizce dar-ı beka eylemiştir. Kızı hastanede rehin kalmış, dönemin Cumhurbaşkanı ona sahip çıkmıştır.

Akif’in hem kendisinin hem de ailesinin fakr-u zaruret içerisinde yaşamasına rağmen muhafaza ettiği ahlaki tavır hepimize örnek olmalıdır.

En çok da meydanlarda Akif’in şiirlerini geviş getirerek kalabalıkları heyecanlandıran hatiplere…

“Asım’ın nesli” olduğunu iddia ederken bile kibri Ağrı dağının zirvelerinde gezinenler için de ziyadesiyle mesajlar vardır Akif’in hayatında.
Dün “kardeş-kardeş” bölüşürken  bugün ağza alınmayacak sözlerle birbirlerine hakaret eden, akla gelmeyecek tertiplerle birbirlerine saldıran sahte “dostların”

Akif’ten alacağı çok mesaj vardır.

Akif’in ve nesildaşlarının ürettiği her şeyi tüketme hakkını kendinde gören mirasyedi ve haramzadelerin de öğreneceği pek çok şey vardır Akif’in o fukara hayatından…

Tabii ki biz seyircilerin de…

Haramın, helalin, beyt-ul mala saygının, kardeşlik hukukunun aslında ne olduğunu öğrenmemiz ve şahit olmak zorunda kaldığımız bu şirretliğin müsebbiplerinin seviye ve seciyelerini tespit etmemiz için…

***

Hadi güzel bir anekdotla merhuma Fatiha okuyalım,

Mithat Cemal Kuntay naklediyor. Beyrut’ta iken bir dostuna: “Karaciğerim fena” demiş, sonra yaşını düşünerek teselli bulmuştu, “ne mutlu bana Peygamberimin yaşında öleceğim.”

Ne mutlu ona…   

  • Bu haberi paylaşın:
UYARI: Konuyla ilgisi bulunmayan, hakaret içeren cümleler veya imalar, inançlara saldırı, şiddete teşvik ve tamamı büyük harfle yazılan yorumlar onaylanmamaktadır.
Yazarın Diğer Yazıları
47 gün önce
68 gün önce
75 gün önce
103 gün önce
110 gün önce
117 gün önce
131 gün önce
138 gün önce
152 gün önce
159 gün önce
166 gün önce
173 gün önce
236 gün önce
257 gün önce
271 gün önce
313 gün önce
320 gün önce
340 gün önce
367 gün önce
404 gün önce
418 gün önce
446 gün önce
453 gün önce
460 gün önce
544 gün önce
579 gün önce
670 gün önce
684 gün önce
754 gün önce
782 gün önce
796 gün önce
852 gün önce
992 gün önce
999 gün önce
1006 gün önce
1013 gün önce
1020 gün önce
1027 gün önce
1041 gün önce
1055 gün önce
1062 gün önce
1097 gün önce
1111 gün önce
1118 gün önce
1125 gün önce
1167 gün önce
1216 gün önce
1244 gün önce
1279 gün önce
1293 gün önce
1314 gün önce
bmV0aGFiZXJ5YXppbGltaS5jb20=