Lütfen bekleyin..

İsmail Şahin

Seninki de gurbet mi?

04 Temmuz 2016, 00:40

Yirmi küsür yılda yazdığım yüzlerce yazının içinde en çok gurbet ve yabancılık üzerine olanlarını beğenirim. Bu durum gurbeti olanca ağırlığıyla ruhumuzda yaşamamızın tezahürüdür.

 

Gurbet ve gariplik, bu toprakların yabancısı olamadığı ve belki de moda tabir ile her şeyden çok “içselleştirdiği” en önemli kavramlardır…

 

Severiz hani gurbeti, uzaklaşmayı. Kavmî bir haslettir nitekim. Beşbin küsür yıldır akıp durduğumuza göre genetik kodlarımıza yerleşmiş bir husustur.

 

Yıllar önce memleketime dair bir gurbet hikayesi yazdığımda şöyle demiştim : “Dağların güzelliğinin ve denizin hırçınlığının “ekmek” olamadığı toprakların garip insanları, mısır ve fasülyeyle doyuramadığı çocuklarını doyurmak için oradan oraya savruldular. Kimileri sessizce, sırtına cüppesini, malasını veya ekmek küreğini sararak; kimileri de kafileler halinde ana yurdunu terk etti…”

 

Aslında Türk coğrafyasının hikayesi gitmek zorunda olanların hikayesidir. Ya yurtluk kaygısı ile ya da can kaygısı ile…

 

Bugün tarih kitaplarından veya yalan/yanlış “dönem” dizilerinden seyrettiğiniz kadar kolay olmuyordu “yurtluk” için yapılan göçler. O göç hikayelerinde yollara serpilmiş nesillerin hikâyesi de vardır. Dağ eteklerine bırakılan çocuklar, analar, babalar...

 

Vatansızlık zor iş vesselam. Ankara’yı bırakıp İzmir’e yerleşmek gibi bir şey değil…

 

Benim gibi ömrünü ikiden fazla şehirde geçirip kendisini gurbette yaşıyor zannedenlere gurbetin ne olduğunu göstermek için ülkenin dört bir yanına dağılmış soydaş köylerini gezdirmek lâzım…

 

Soydaşlarımızın sığındığı semtlerdeki durumu göstermek lâzım.

 

Sami ile tanışınca bayram arifesinde benim gibi anasız/babasız makulesinin “Her şey bana yabancı, her şey başka biçimde / Ben gurbette değilim, gurbet benim içimde” dizelerine yaslanıp “gariplik” edebiyatı yapmasındaki komediyi bir kez daha anladım…

Güldüm. “Seninki de gurbet mi?” dedim…

Ankara’nın Solfasol’ünde Sami. Dokuz sene önce, muhtemelen “can” derdinden Özbekistan’ın bir köşesinden kopup gelmişler. Alabildiğine fukaralığın yaşandığı, “kentsel dönüşüm” gerekçesi ile boşaltılmış gecekondulardan müteşekkil bir mahalleyi kendilerine “yurt” edinmeye çalışan binlerce soydaşımızdan birisi.

Sami en şanslılarından, hemen yanıbaşımızda unuttuğumuz soydaşlarımızın. Soyadı var, nüfus cüzdanı var ve okula gidebiliyor.

Şimdilik en önemli problemi “soyadı ile ismini uyumsuz” bulması. Soyadı Şahin’miş. Aynı soyadına sahip olduğumuzu görünce şaşırdı kaldı: “akrabayız Sami dedim”. Şaşırdı, aynı soyadına sahip olduğumuza mı “akrabayız” dememe mi, bilemedim.

İçinden “bu nasıl akrabalık?” diye geçirmiş olmalı haklı olarak…

Evet onlar akrabalarımız. Çok değil, ikibin yıl önce aynı steplerde at koşturuyordu babalarımız. Ama biz onları hemen yan semtte kimsesizliğe mahkûm etmişiz. Hadi öyle demeyeyim “unutmuşuz!”…

Siz Pazar keyfi yaparken hemen yanıbaşınızda öğretmen, doktor ve polis olmak isteyen lâkin bir nüfus cüzdanı bile vermediğimiz akrabalarımız var.

 

Siz bayram tatili için valizlerinizi topladığınız şu saatlerde “bayram bize de uğrar mı?” diye ufka bakan, gözlerini yaşartarak ömrünü geçirdiği Asya steplerine, Telafer’e, Kerkük’e yönünü dönüp iç çeken insanlar var.

 

Valizlerinizi bırakın, onlara uğrayın ve öyle gidin nereye gidecekseniz.

 

Gittiğinizde göreceğiniz manzarayı söyleyeyim. İnsanlar göreceksiniz kapı kapı gezip ellerinde hediye paketleri ile soydaşlarının bayramını bayram yapma telaşında olan.

 

Ankara’nın değişik semtlerinde kurdukları merkezlerle Türk devletinin “atladığı” Türkmen, Özbek vesair isimlerle andığımız soydaşlarının derdine derman olmaya çalışan insanlar göreceksiniz.

 

Ülkesine aldığı soydaşlarını mekteplerine almayan, onlara garip gerekçelerle kimlik vermeyen devlete inat onlara mektep açan, devletin açığını kapatmak için işini gücünü bir kenara bırakan sevdalı yürekleri göreceksiniz.

 

Her şeye rağmen karındaşlarını unutmayan bir zümrenin sessizce vazifesini yerine getirdiğini göreceksiniz.

 

Gidin ve onlara omuz verin. Bu bizim için mecburiyet, bir “lütuf” değil…

 

Bayramınız kutlu olsun.

  • Bu haberi paylaşın:
UYARI: Konuyla ilgisi bulunmayan, hakaret içeren cümleler veya imalar, inançlara saldırı, şiddete teşvik ve tamamı büyük harfle yazılan yorumlar onaylanmamaktadır.
Yazarın Diğer Yazıları
83 gün önce
111 gün önce
188 gün önce
202 gün önce
250 gün önce
257 gün önce
264 gün önce
314 gün önce
335 gün önce
342 gün önce
370 gün önce
376 gün önce
383 gün önce
397 gün önce
404 gün önce
418 gün önce
425 gün önce
432 gün önce
440 gün önce
524 gün önce
537 gün önce
580 gün önce
586 gün önce
607 gün önce
634 gün önce
671 gün önce
685 gün önce
712 gün önce
719 gün önce
727 gün önce
810 gün önce
846 gün önce
937 gün önce
950 gün önce
1020 gün önce
1048 gün önce
1062 gün önce
1118 gün önce
1139 gün önce
1258 gün önce
1266 gün önce
1272 gün önce
1279 gün önce
1286 gün önce
1294 gün önce
1308 gün önce
1321 gün önce
1329 gün önce
1363 gün önce
1378 gün önce
1385 gün önce
1392 gün önce
1433 gün önce
1483 gün önce
1510 gün önce
1546 gün önce
1560 gün önce
1581 gün önce
bmV0aGFiZXJ5YXppbGltaS5jb20=